Kapittel 107
Etter å ha vore skild frå dei to venlege og kjære "englane" sine, Lisa og Rika, med hjartesorg, har Ryosaku på nytt byrja å gå ein ny veg.
Ryosaku har ikkje lenger noko å tenkje på.
Eg har ikkje noko imot dei.
Den siste engelen som var att, hans elskede engel, Mieko, venta garantert på han.
Ryosaku trudde fast at sjølv i dette stunda var ho ivrig på han.
Men det gjekk to månader, så tre månader, etter lovnaden til Miekos far, Isao, og det var framleis ikkje noko nytt.
Isao sa til han: "Så snart ting har slått seg til ro, vil eg vera sikker på å ta kontakt med deg".
Med tru på desse orda venta Ryosaku tålmodig.
... Han heldt berre fram med å vente.
Men høsten gjekk, og vinteren sidan, og så kom det nye året og våren, og likevel var det ingen kontakt eller nyheter.
Ryosaku visste intuitivt at noko vondt hende rundt Mieko.
Og det er noko som gjer det vanskeleg å forstå det. noko som er så tragisk og håpløst at Ryosaku ikkje kan stå for det han gjer.
Det som støtta Ryosaku i dei vanskelege dagane, var dei vakre, men likevel triste, minnene hans om Mieko, Lisa og Rika... og melodiene til Matsumoto Seiko sine hitsongar, som han ofte song med både Mieko og Lisa.
Når Ryosaku følde smerte, sorg, eller stod ut med noko åleine, høyrde han alltid på Seikos nostalgiske songar, som gav han ei trøyst.
Medan han høyrde på dei, kom dei søte bildene til Mieko og dei andre inn i sinnet hans... og for eit kort augneblikk, var han i stand til å gløyma den smertelege virkeligheten i den situasjonen han var i.
Og på nytt, i lesesalen på studentheimen, blunkar han gjennom den dyrebare "minneboka" med minnene sine med jentene som han hadde skrive åleine, og prøver med all si makt å stoppa dei glittrande, flyktige minnene sine om dei som raskt sveip ut med kvar dag som går, frå å falla i avgrunnen av gløyming ... og går ut på ei "reise med minner" med Seiko sin song som speler i bakgrunnen.
Og då... då Ryosaku skjøna det, hadde det gått to år.
Det var rundt den tida at ordet "gjev opp" byrja å koma over tanka hans.
Det kom eit brev heim til han.
Det var eit brev frå Tokiko, mor hennar Mieko, til Ryosaku.
