Kapittel 106
Etter å ha forlate øvingsbygningen gjekk Ryosaku og Rika langs den smale stien, og såg på risfjellane og jordbruksmarkene sørover, og fjellet bak eigedomen.
I desse risfjellene og på åkermarkane dyrka Ryosaku og klassekameratane korn som ris og kveite, og grønnsaker, som ein del av "praktisk opplæring".
Klasser i hovudbygningen blei planlagde mellom desse praktiske opplæringsøktoppgåvene, og studentane måtte møta opp i klassen og sikra seg eit visst antal dagar med deltaking, på same måten som ein får "kreditter" på universitetet.
Det var ein forfriskande hausedag.
Den tørre lufta freista mot kroppane til Ryosaku og Rika, og strøymde mildt som ein bris.
"Hey, Rika-chan, sjå på det fjellet bak skulen vår. Haustblada er så vakre, ikkje sant? Eg elskar denne utsikten. Men når blada staplar seg opp på fjellet bak skulen vår, går vi førsteårsstudentar opp i fjellet i arbeidsklær og plukkar opp blada saman".
"Verkeleg? Haustblada er så vakre... Ryosaku-kun, du studerar og utfører din praktiske trening kvar dag i ein slik fantastisk miljø"...
"Ja, det er eg. Så, Rika-chan, vi går inn i det fjellet bak skulen vår og legg korgar på ryggen vår. Me la dei fallne laufane i kurvene. Så la me dei på hylla, og kvar av oss går over og tek dei opp. Det er eit hardt arbeid. Eg sviter mykje, så når eg er ferdig med det, så er eg blekk".
"Det er eit hardt arbeid".
"Denne skulen er som ein lantbruks- yrkjeskule, så... Me lagar det opp med gødning. Me sel grønnsaker frå marka, og me gjer ting som denne opplæringa i Hokkaido i september. Me gjer alle slags ting".
"Det er verkeleg vanskelge... Som ein utanforståande kan eg ikkje forstå kor hardt Ryosaku-kun arbeider... "
"Rika-chan, ho er ein av dei beste" Eg veit det er litt seint å seie dette, men drakten passar deg veldig godt. Det er stilig og har ein roleg atmosfære. Det er ikkje for spektakulært, men det er heller ikkje for enkelt. Det er ein vakker drakt som har ein vakker sjarm og set deg perfekt. Rika-chan, du har verkeleg gode smak".
"Takk, Ryosaku-kun. Det er du, Ryosaku-kun Trass alt... Du merka at eg hadde endra meg, sjølv om du sa det. Eg er lei for tidlegare. Uavsett kor mykje eg "trudde meg", skrek eg framleis harde ord på deg, som om eg skulda deg.
"Det er greit. Eg visste korleis du verkeleg hadde det, Rika-chan. Trass alt, vi har alltid vore gode vener. Me gjekk på kino saman, gjekk ut med han, og så vidare".
"Ryosaku-kun"...
"Rika-chan, sjølv om eg var slik, oppmuntra du meg alltid... og trøysta meg. Takk så mykje. Men eg er lei for at eg av og til klagar så mykje. Sjølv no, når eg tenkjer på det, så skjønar eg at eg var verkeleg vond å lytte til, og at eg enda opp med å fortelje Rika-chan alle dei vonde tinga, og eg angrar det. "
"Det er ikkje sant. Eg meinar, er det ikkje kjæraste jobben vår å lytte til klagemål? Nei, for eller hadde Ryosaku-kun ikkje fortalt meg om noko slikt. Du stolte så mykje på meg. Du sa alltid kva du trudde om meg. Og i dag, du sa ærleg til meg kva du følte".
"Rika-chan"...
Eg kom faktisk for å ta farvel med Ryosaku-kun i dag. Det er derfor eg er kledd i drakt. Om eg hadde vore her og teke farvel med Ryosaku-kun i daglege klede, ville eg vore uforskammet mot deg.
"Rika-chan... du"...
"Nei, det har eg ikkje. Ikkje sei noko... Eg veit korleis du føler det, Ryosaku-kun, betre enn nokon annan. Fordi, sjølv om eg var det, så var eg kjæresten din når Mieko og Lisa ikkje var der. Så eg..."
Då han høyrde Rikas ord, vart Ryosaku rørd av den rene kjærleiken Rika hadde til han. Han klemte Rika strengt i stilte, som om han ville gjengjeldja henne for å ha elska han så mykje og støtta han meir enn nokon annan i dei vanskelege og einsame stundane hans.
"Ryosaku-kun"...
Rika blei òg rørd av den sterke kjærleiken og ærlegheita til Ryosaku... Dei to omfamna kvarandre hardt og sterkt.
Og før dei visste ordet av det, kyssa dei kvarandre. Som om dei sørgde. Som om dei sørgde over den siste tida saman.
"Takk, Ryosaku-kun. Lat Mieko-chan vere glad. For min skuld. Eg vil aldri gifta meg med nokon, og frå no av elskar eg berre deg, Ryosaku-kun. Eg vil be for at de skal vere glade, både du og Mieko".
"Rika-chan ...!"
Ryosaku omfamna Rika ein gong til... og dei delte ein lidenskapleg kyss.
Dei to følte at dette var det siste... siste kjærleiksøyeblikket deira.
