Kapittel 103
"Ryosaku-kun, det har vore ei stund".
Rika stod der i ein snedig drakt.
"Rika-chan! Det har vore ei stund... Korleis er det med deg?"
"Ja, det er eg. Som du kan sjå, er eg full av energi. Du er òg full av energi, Ryosaku-kun. Den festlege kappa ser bra ut på deg. Og det bandet på hovudet ditt"...
"Det er kjedeleg, Rika-chan... Eg veit ikkje om du rosar meg eller teikar meg. Så... Korleis visste du at eg var på denne skulen...?"
"Eg ringte huset til Ryosaku-kun. Så tok mor di opp og sa at eg skulle på festival på skulen din. "
"Eg skjønar. Det har ikkje noko med det å gjera. Sjå, Rika-chan, sjå på dette steikte griset. Det ser så deilig ut, både solbrunt og gulbrunt".
"Det er kjekt å ha dei, men... Ryosaku-kun, er du ikkje interessert i å sjå meg i drakt?"
"Eh...?"
"I gamle dagar ville Ryosaku-kun ha merkt endringa i kleda mine med ein gong og alltid komplimentert meg, ikkje sant...? Ryosaku-kun... du har endra deg mykje".
Rika såg litt misfornøymd ut og gav Ryosaku ein kniv.
(Rika-chan, sjølv om det har vore ei stund sidan vi såg kvarandre sist, verkar du å vere i eit dårleg humør... Sjølv om det var mot slutten då me slutta å sjå kvarandre, så følte eg deg litt som du var i eit dårleg humør ein par gonger...)
"Hey, Ryosaku-kun, høyrer du på det eg seier?"
"Åh, sorry, sorry. Det gjekk ikkje så bra. Eg drømte berre. Så... kva var det vi snakka om?"
"Nei, det har eg ikkje. Det er greit. Det er ikkje noko. "Hey, Ryosaku-kun, kvifor går me ikkje til den andre bygningen og snakkar på ein stille plass... berre vi to... er det greit?"
"Åh, det er sant. "Sikkert. Ingen vil klage om vi stikk vekk for ein stund".
Så Ryosaku og Rika gjekk åleine ut til den stille, forlatne plassen for å "prøve", på den sørlege sida av lokalet.
