Kapittel 101-2
"Ryo-chan, takk så mykje for alt. Det var så gøy å møta deg igjen. Og eg var så glad. Det var som om eg hadde vore tilbake... "
"Lisa-chan, ho er ein av dei beste" Eg føler det same. Eg følde meg som om eg var tilbake i barneskolen og var på ein nostalgisk reise gjennom tida med Lisa-chan. Og Lisa-chan, du tok imot meg med ein vakker varme og ein vakker kjærleik... Takk så mykje".
... Nokre gonger gjekk det stille.
"Hey, Ryo-chan. Kan eg spørje deg ein ting? Det er eit svært viktig spørsmål. Og det er eit svært smerteleg spørsmål, Men eg vil verkeleg vita det. Kan du fortelje meg...?"
Ryosaku skjøna at tida var komen...
"... Det er greit, Lisa-chan. Det er kanskje..."
"Ryo-chan, det er ikkje sant. Du må møta Mieko-chan. Det er lenge sidan de to har vore saman."
"......."
"Eg er glad for deg, Ryo-chan. Eg visste det. Trass alt, kan du framleis lukta Mieko-chan".
"Lisa-chan... "
"Det var ein veldig nostalgisk lukt... Eg kom i hug den dagen eg møtte Mieko-chan for første gong på høgda på grunnskulen mi. Mieko-chan hadde eit veldig lyst smil og snakka med meg på ein vennleg måte. Då eg var i barnehagen, var eg mørk og einsam Og eg hadde ingen vener. Så ho vart min første ven. Sjå, Ryo-chan. Eg kan ha elska Mieko-chan like mykje som Ryo-chan gjer no. Kanskje til og med meir enn Ryo-chan... "
"......."
"Men sjølv Mieko valde Ryo-chan framfor meg. For Mieko-chan... Ryo-chan var hennar skjebne".
"Lisa-chan... "
"Eg var så frustrert. Ryo-chan hadde teke Mieko-chan vekk frå meg, og eg var misunneleg på Mieko-chan som spelte lykkelig med Ryo-chan og gjekk heim hand i hand... Men det var ikkje noko eg kunne gjera. Før eg visste det, hadde eg vorte forelskad i Ryo-chan. Då eg såg dykk spela, traff kjenslene til Ryo-chan for Mieko meg. Åh, det er ikkje sant. Eg kan framleis minnast det. Første gong øynene våre møtte hverandre var det milde blikket du gav meg då du såg på meg. På det tidspunktet, vart eg forelskad. Det var første gong i livet mitt at eg vart forelskad i... Så... det var så vondt. Fordi... Ryo-chan såg på Mieko-chan, ikkje på meg... "
"......."
"Sjå, eg har eit problem. Eg trudde at når Mieko-chan var borte, ville eg endeleg ha Ryo-chan for meg sjølv. Men sjølv om Ryo-chan elska meg, så var Mieko-chan alltid i hjartet ditt. Og eg... Eg følde meg så einsam. Det var stunder då eg trudde eg ville gråta, sjølv når eg spelte med Ryo-chan. Det var så trist og vondt... "
"... Lisa-chan".
"Men Ryo-chan, eg var berre glad. Når eg var med deg, følde eg meg trygg og lett".
"......."
"Ryo-chan, takk så mykje. Sjølv under denne praktiken, så tok du vare på meg og var snill mot meg, akkurat som du gjorde før.
"Lisa-chan... "
"Hey, Ryo-chan. Kan eg få ein siste bønn?"
"... Kva er det, Lisa-chan? Fortel meg kva som helst".
"Kyss meg ein gong til. Gjev meg eit veldig djupt kyss. Ok?" "Eg har det bra".
"Åh, Lisa-chan. Du vil ikkje skilje deg frå dei, og du vil ikkje bli kvitt dei. Ok, sjå her, Lisa-chan".
Lisa la sykkelen der, og dei delte det lengste, mest lidenskaplege kysset dei nokon gong hadde hatt.
Det var det siste dei hadde gjort. Og det siste dei hadde kysst.
Dei omfamna kvarandre igjen, som om dei for alltid skulle sørga over den sorgfulle skilnaden.
... Det var så sterkt og mektig.
Og før dei visste det, hadde dei varme tårer i augo.
"Vi ses, Ryo-chan! Eg går no, sjå på dykk! Ta vare på deg... og Mieko-chan... ta vare på Mieko-chan!"
Lisa tørka bort tårene sine, fortalde det til Ryosaku med glede, og steig på sykkelen sin.
"Åh, sjå på dykk! Lisa-chan... hald deg frisk! Og... vere glad!!"
Lisa følde dei siste orda til Ryosaku på ryggen, og riik på sykkelen sin til skulen utan å sjå seg tilbake.
Av og til tørkar ho bort tårene som rullar opp med ein hand...
Staden minkar gradvis, til slutt vert han ein liten prikke og så vert han borte.
(Farvel, Lisa-chan. Takk så mykje. Eg gløymer deg ikkje. Aldri og alltid...）
