Kapittel 98
Og slik kom den lange natta til ein ende. Etter frokost gjekk Lisa til ungdomsskolen, og sa eit kort farvel til Ryosaku.
(Kanskje Lisa-chan ikkje likar Mieko-chan særs mykje. Ho brukar å seia ting som "Gå bort dit!" i søvne... Men dei var gode vener, så det er trist. Eg undrar verkeleg kva Lisa trur om meg... Dette gjer det endå vanskelegare for meg å seia eit ord om Mieko-chan til nokon her...)
Med desse tanka i sinnet, hilsa Ryosaku på foreldra til Lisa om morgonen, hadde frokost med dei og Lisa, og etter å ha sett Lisa av stad, var han i ferd med å skifta på arbeidsklær, og tenkte at han straks skulle byrja å arbeida på farmen.
Så vart det banka på døra, og Kenichi, faren til Lisa, kom inn.
"... Ryosaku-kun, eg er lei for dette, men arbeidet for i dag er avlyst. Reparasjonane på den store maskinen er ikkje fullført enno. Så, takk skal de ha i dag".
"Verkeleg? Eg var verkeleg opprømt".
"Eg trur dei vert ferdige med å laga den i slutten av dagen". Så, frå i morgon rider du på den store maskinen saman med oss og hjelper oss med å hauke potetane. Du vil stå der heile dagen, så det kan vera vanskeleg for deg i byrjinga".
"Ja, eg veit det. Eg gjer mitt beste. Eg vil ikkje vera til byrde for Kenichi-san".
"Ja, takk skal du ha. Vel, Ryosaku-kun, eg trur du fekk ei forklaring på Communitysenteret i Shihoro-cho på førehand, men arbeidet her heiter "yui"... nabo-bønder samlar pengane sine og leigar ein stor haustmaskin saman, og så skiftar dei haust med han, i dag er det denne familiens mark, i dag er det den andre familiens mark... og så vidare, kvar dag. Slike maskiner kostar ti millionar yen... ingen har råd til å kjøpe ein av dei".
"Åh, eg skjønar"...
"Det er sant. Så, med dei andre gardbrukarane i laget vårt, kjem me alle saman og utnytta hverandres mark og høst. Og, Ryosaku-kun... det arbeidet starta bokstaveleg talt "medan det var mørkt om morgonen", og på kvelden, sjølv etter at det var heilt mørkt, arbeidde vi langt ut i natta, med å lyse opp augo med lys. Det er verkeleg vanskelge, til du er van med det".
"Eg skjønar. Eg skjønar. Men eg gjer mitt beste. Allereie på skulen prøvde eg å gjera det beste eg kunne på gardet, sjølv om eg ikkje var van med det".
"Ja, det er den rette tanken. Ikkje tenk på det. Sjølv om du ikkje klarar det, så skriker eg ikkje mot deg, Ryosaku. Så lenge du gjer ditt beste".
"Ja, eg har det!" Eg skal gjera mitt beste!"
"Takk skal de ha". Forresten, Ryosaku-kun, kan me snakka litt... om Lisa? Når du har gjort det, kan du ta deg eit godt hvil".
"Ja, eg veit det. Eg skjønar".
"Yuuko går snart ut til eit møte med borgarsamfunnet, så lat oss snakka i stua då".
Difor diskuterte Ryosaku og Kenichi, faren til Lisa, om viktige saker som hadde med Lisa å gjera, med alvorlege og alvorlege uttrykk på andletet, noko som var ein sterk skilnad frå den venlege stemningen dei hadde hatt til dess.
