Kapittel 96
... Den natta.
Etter å ha kome seg ut av badet, såg Ryosaku over "treningsdagboken" som hadde vorte laga for kvar av dei for denne "Hokkaido-landbrukstreninga".
Dette var ein slags "rapport" der alle lærlingane, frå den dagen dei blei sende til gardbruket, reflekterte over innhaldet i opplæringa si og reflekterte over arbeidet sitt kvar dag fram til slutten av opplæringa, og skreiv det ned i detalj.
Men elevane byrja ikkje å skriva ned kva som skjedde den dagen dei vart motteke av kvar av gårdane, men berre frå den dagen dei "begynte å arbeide på gården".
Ryosaku såg over oppsettet til avisa, og fornyet sin avgjerd for den strenge praktiske opplæringa som skulle byrja dagen etter.
Brått var det ein som banka på døra, og nokon kikka inn.
"Ryo-chan, er du vaken?"
"Lisa-chan, kva er det som skjer? Har du ikkje vore i sengen enno?"
"Ja, det er den eg er". Eg kan ikkje sova. Hei, Ryo-chan, kan eg sove her i natt...?"
"Er ikkje det sant?" Nei, Lisa-chan. Me tok berre eit bad saman, gjorde me ikkje? Det er verkeleg ikkje bra".
"Men Ryo-chan, mor mi og far mi sa at det var greit for meg å sove med deg. Dei sa, 'Ryosaku-kun vil ikkje gjera noko rart med deg. Det er greit, så ikkje uroa deg, de kan vel sova saman.'"
(Kenichi-san og Yuuko-san, stoler de verkeleg på meg? Eg trur Lisa-chan er like søt som Mieko-chan. Men om eg går så langt, vil eg føle meg vond for Mieko-chan... at Mieko-chan...)
"Ryo-chan, kva er det som har skjedd? Du ser ikkje klar for deg sjølv".
"... Nei, det er ikkje noko. Vel, eg la meg ned på golvet, Lisa. Du kan sova på dette senga. Eg må stå opp tidleg i morgon, så eg går og legg meg".
"Ryo-chan, du har ein kald holdning... Hatar du å ha sex med meg så mykje? "Kvifor?"
Sjølv om dei hadde vore bestevenner i fortida, følgde Ryosaku ei sterk motstand mot ideen om at han med frimod og utan skam skulle handla i ein slik uønskad situasjon, ein tenåringsdreng og ei tenåringsjente som sov i same seng, noko som ikkje var pedagogisk høveleg.
Men Ryosaku kunne ikkje føra seg til å sei: "Det er på grunn av mitt lovnad til Mieko", som kunne bli oppfatta som kaldhjarta, til den søte Lisa som ein gong hadde støtta han, elska han så grenseløst, og framleis hadde kjensler for han.
Lisa, som Mieko, har venta på Ryosaku i lang tid, og er oppriktig rørd av gleda over å bli sameinte med han, og stoler på han så mykje at ho til og med stoler kroppen sin til han... ho har fortalt han alt dette.
Ryosaku kom i hug korleis Lisa hadde vore hans styrke i dei vanskelege tidene då Mieko var borte, og korleis ho hadde støtta han i stilleik i tre år som "Miekos stand-in" og "bak kulissane".
"Lisa-chan, var du trist medan eg var borte? "Var du ikkje ein gong saman?"
"Ryo-chan, det er ikkje sant. Du burde vite det utan å måtte seie det. Eg har aldri vore saman med nokon, og eg har venta på ein dag då eg får møte deg. Eg avviste dei alle, sjølv om dei tilstod det. Dei hata meg, mobba meg, og eg slutta å gå på skule fleire gonger. Men sjølv mellom dei to kan eg ikkje gløyma deg. Men du veit, du har denne personen i hjartet ditt. Eg er sikker på at til og med no... Så eg er glad når eg kan vere kjæresten din når du er her. Allereie frå eg var liten har eg vore glad når eg var hjå deg. Det gjer at eg føler meg trygg, så...
Ryosaku var overraska.
Lisa, som Mieko, tenkte berre på Ryosaku, og hadde ikkje opna hjartet sitt for nokon annan, og venta inderleg på han til denne dagen.
Ryosaku var overbevist om at grunnen til at Lisa hadde slutta å ta kontakt med han var fordi ho ikkje visste når Ryosaku ville samlast igjen med Mieko og vende tilbake til det gamle forholdet deira, og om det skulle skje, var ho redd at ved å ta kontakt med han, kunne Lisa ende opp med å forstyrra forholdet hans med Mieko... Med dette i tankene hadde Lisa avstått frå å ta kontakt med Ryosaku sjølv og venta berre på at han skulle ta kontakt med henne.
Då han høyrde dette, følgde Ryosaku ei overveldande kjensle av Lisa, og han tala venleg til Lisa, som hadde eit så ærleg hjarte.
"Kom igjen, Lisa-chan. La oss sova saman. Du er så søt, du er så søt, du er på min side".
