Kapittel 93
Det Ryosaku såg under bilreisen var ein fantastisk kontrast, skapt av dei enorme, idylliske åkrane og skogane som var spreidde rundt åkrane - såkalla "vindbrytarar" - som auka ettersom dei drog nordover og bort frå byen.
Og så var det ein veg som dei no reiste på, utstrekt rett frå aust til vest, nord til sør, som om det var teikna av ein linjal.
(Eg kan ikkje minna meg å ha sett eit slikt utsikt i heimbyen min i T-prefektur. Viss ikkje skogen var der hadde eg sett heile vegen opp til horisonten.
Etter å ha reist ei stund, kom lettbilen endeleg til ein vakker tømmerhyttebygning, med ein roleg atmosfære og ein nordisk stemning.
Staden ligg aust for sentrum av byen Kamishihoro, og er roleg og har frisk luft...til Ryosaku følde han seg som eit "landbruksmekka" i det nordlege landet.
Ei gjennomsiktig blå himmel og endeløse mark som liknar grasmark... og barrtrær i ein vindbrudd forsiktig vaktar over markene...
(Ahh... det er eit vakkert landskap. Det er som å sjå på eit fantastisk "naturalbum". Lisa-chan, du må leva i eit deilig miljø...
"Ryosaku-kun, kva er det som er galt? Du går ikkje gjennom nok".
Far til Ryosaku klappa han lett på skulderen, og Ryosaku kom tilbake til sansane sine.
"Åh, sorry, Kenichi-san. Utsikten var så vakker at eg ikkje kunne gjera noko med det".
"Hahaha, det er ikkje sant? Eg veit det høyrast skummelt å seie det sjølv, men eg trur dette er det mest naturskjønne området i området... Eller kanskje eg skal seie, det er eit ganske kjend område".
"... Det er verkeleg eit vakkert syn.... Eg finn ikkje ein slik klar, forfriskande utsikt i heimbyen min i T-prefekturen".
"Det er sant... Då Ryosaku-kun sa det til meg, såg eg meg omkring og innsåg... Åh, huset vårt er midt i ein vakker by, og eg er verkeleg imponert. Eg veit det ikkje. La oss snakka om det vi har gjort heime. Lisa kjem tilbake i kveld".
