บทนำ ~ อัศวินไร้นาม ~
ฉันจะตั้งใจทำมันอย่างสุดขั้วหัวใจของฉัน สำหรับ นิยาย แฟนฟิค เรื่อง The Misfits Of Magic Demon King Academy ที่ฉันได้แรงบันดาลใจ มาจาก Light Novel ชื่อดังอย่าง [Maou Gakuin no Futekigousha]
ในยุคสมัยที่ไฟสงครามโหมกระหน่ำไปทั่วทุกสารทิศ ยุคที่คำว่าจอมมารยังเป็นเพียงตำนานที่ไร้ตัวตน เผ่ามารในเวลานั้นต่างแตกแยกเป็นฝักฝ่าย ทั้งจตุราชามารผู้ทรงอำนาจและราชาวิถีมารผู้บ้าคลั่ง
ต่างก็เข้าห้ำหั่นกันเองเพื่อที่จะไปช่วงชิงความเป็นใหญ่เหนือดินแดนอาเซนซีออนสงครามกลางเมืองที่ไม่มีวันจบสิ้นนี้เองที่ทำให้เหล่ามนุษย์ ภูติ และ เทพเจ้า
ยังพอมีลมหายใจรอดพ้นจากการกวาดล้างมาได้ ทว่าท่ามกลางความวุ่นวายนั้น กลับมีกลุ่มมารกลุ่มหนึ่งที่เลือกจะยืนอยู่นอกเหนือกรงล้อของประวัติศาสตร์ พวกเขาไม่มีชื่อกลุ่มที่ปรากฏในตำรา
มารกลุ่มนี้ ไร้นาม ไร้ดินแดงของตน ไม่เปิดเผยแม้กระทั่งชื่อของพวกเขา กองอัศวินมายา ที่ซึ่งนำโดย เซลิส วอลดีโกด ชื่อนี้ หายไปในประวัติศาสตร์โดยที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ พวกเขาคิดอย่างไรกัน แกว่งดาบไปเพื่อสิ่งใด
หรือกำลังมองหาอุดมการณ์แบบไหน มีเพียงผู้ที่เคยเผชิญหน้ากับกองอัศวินไร้นามนี้เท่านั้นที่พอจะจดจำความน่าสะพรึงกลัวที่เหมือนกับความฝันอันลางเลือนได้บ้าง
“ข้าศึกบุก! ข้าศึกบุก! ไม่ทราบจำนวนขอรับ! พวกมันล้อมเราไว้ทุกทิศทางแล้ว!”
เสียงตะโกนอย่างเสียขวัญดังขึ้นผ่านสัญญาณผ่านจิต ทหารมนุษย์นายหนึ่งตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวขณะรายงานสถานการณ์
“วงเวทย์โจมตีจำนวนมากกำลังกระหน่ำลงมาใส่พวกเรา ไม่สามารถระบุพิกัดของผู้ร่ายได้เลยขอรับ!”
ท่ามกลางกองทัพทหารที่กำลังสับสนวุ่นวาย ผู้กล้า กราแฮม ผู้นำที่แข็งแกร่งที่สุดของเผ่ามนุษย์ก้าวเท้าออกมาอย่างมั่นคง เขาชูมือขึ้นเพื่อส่งสัญญาณให้ทุกคนสงบสติอารมณ์ สายตาของเขามองตรงไปยังม่านพลังที่บิดเบี้ยวเบื้องหน้า กราแฮมกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ
"ทุกคนจงสงบใจเสีย พวกเราได้รับพรศักดิ์สิทธิ์จากเทพเขตแดน รีโนลีรอส แม้โลกใบนี้จะแตกสลายหรือความจริงจะถูกบิดเบือนไปเพียงใด แต่ชีวิตของพวกเจ้าจะยังคงอยู่ภายใต้การคุ้มครองของเทพเจ้า กองทัพเงาพวกนี้ไม่มีวันทำลายเขตแดนของข้าได้!"
ทว่า ทันทีที่คำพูดนั้นจบลง บรรยากาศรอบข้างก็พลันหนักอึ้งจนหายใจไม่ออก ร่างของเซลิส วอลดีโกด ปรากฏตัวขึ้นอย่างช้าๆ ท่ามกลางสมรภูมิที่บ้าคลั่ง เขาไม่แม้แต่จะมองหน้าผู้กล้า แต่กลับวาดมือไปในอากาศเพื่อเริ่มบทเพลงแห่งการทำลายล้าง
‘เวเนเจียร่า(ความเป็นไปได้ปรากฏ)’
สิ้นเสียงพึมพำ วงเวทย์สีม่วงเข้มขนาดมหึมาแผ่ขยายตัวออกปกคลุมท้องฟ้า เซลิสชักดาบหมื่นอัสนี เกาด์เกย์มอน ออกมา ประกายสายฟ้าสีม่วงวิ่งพล่านไปตามใบดาบราวกับมังกรที่กำลังโกรธแค้น
เขาแทงดาบเล่มนั้นเข้าไปในใจกลางของวงเวทย์ความเป็นไปได้อย่างรุนแรง! พริบตานั้นเอง ดาบแห่งความเป็นไปได้อีก 9 เล่มก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า พวกมันเสียบทะลุวงเวทย์ออกมาและลอยวนรอบตัวเซลิสราวกับอัศวินผู้พิทักษ์
พลังเวทมนตร์ที่รั่วไหลออกมาจากการปรากฏของดาบเหล่านั้นเข้มข้นเสียจนทหารมนุษย์ที่อยู่โดยรอบร่างแตกสลายกลายเป็นละอองธุลีไปทันที
โดยที่ยังไม่ทันได้ออกอาวุธด้วยซ้ำเซลิสคว้าดาบเล่มจริงขึ้นมาและชูขึ้นฟ้าพร้อมกับดาบจำลองที่เหลือ ประกายไฟสีม่วงสว่างจ้าจนบดบังแสงอาทิตย์
"จงถูกอัสนีบาตสีม่วงลงทัณฑ์เสียเถิดเจ้าพวกโง่เขลา..."
เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉียบ
‘ราเวีย เนโอลด์ กัลวารีซเอน(ดาบสิบสนามสายฟ้าม่วงสูญสิ้น)’
ดาบทั้งสิบเล่มหลอมรวมเข้าด้วยกันที่ปลายดาบของเซลิส เขาสะบัดดาบลงสู่พื้นด้วยท่วงท่าที่ทรงพลังเสียงสายฟ้ากัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะแยกสวรรค์และนรกออกจากกัน
ในวินาทีถัดมา กองทัพทหารมนุษย์จำนวนมหาศาลที่เคยดูถูกว่านี่เป็นเพียงภาพมายาก็ถูกลบหายไปจากพื้นโลกเหลือเพียง
ดินแดนรกร้างว่างเปล่าที่เต็มไปด้วยรอยไหม้เกรียมผู้ที่ยังยืนหยัดรอดชีวิตอยู่ได้เพียงหนึ่งเดียวคือผู้กล้ากราแฮม เขามองภาพความพินาศตรงหน้าด้วยความตกตะลึงจากนั้นเอง กราแฮม ถามด้วยเสียงสั่นเครือ
“พวกเจ้า... พวกเจ้าคิดอะไรอยู่กันแน่?”
เขาพูดต่อ
“ทำไมคนที่มีพลังขนาดนี้กลับไม่มีแม้แต่ชื่อเสียงเรียงนามปรากฏอยู่ในโลกเลย พวกเจ้าเป็นใครกันแน่!”
เซลิสไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขาเพียงแค่ชี้ปลายดาบหมื่นอัสนีไปที่ลำคอของกราแฮมอย่างเย็นชา
ลมพัดแรงจนเส้นผมสีม่วงและผ้าคลุมสีดำยาวของเขาปลิวไสวไปตามแรงลม ดวงตาสีฟ้าอ่อนคู่นั้นดูราวกับจะมองทะลุเข้าไปถึงดวงวิญญาณของผู้ที่อยู่เบื้องหน้า
“นามนั้นไม่จำเป็นสำหรับวิญญาณแต่สำหรับผู้ที่จะเดินทาง สู่ปรโลก อย่างน้อยก็ควรที่จะได้สลักจำนามนี้เอาไว้สักนิด”
เซลิสกล่าวพลางเพิ่มแรงกดดัน
“ข้าคือไอซิส(นายกอง)แห่งกองอัศวินมายา”
เขากระชับดาบในมือ เตรียมที่จะปลิดชีพ
ผู้กล้า กราแฮม ในดาบเดียว แต่ทว่า
“ช้าก่อน!!!”
เสียงหนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะ ร่างกำยำล่ำสันที่แผ่รังสีคุกคามไม่แพ้กันก้าวออกมาจากเงามืด เขาคือราชาวิถีมาร โบกีลัส ผู้ปกครองดินแดนอาเซออน
“นี่คือดินแดนแห่งเผ่ามาร ดินแดนที่ข้าครอบครอง หนึ่งในทวีปอาเซนซีออนที่ข้าครอบครอง”
โบกีลัสแสยะยิ้มขณะมองดูผลงานของเซลิส
“ข้าคงจะปล่อยผ่านไปเฉยๆ ไม่ได้หรอกนะ ที่มีใครก็ไม่รู้มาอาละวาดในบ้านของข้าแบบนี้ จริงไหม?”
เซลิสลดสายตาลงเล็กน้อยแต่ยังคงความเยือกเย็นเอาไว้ เขาไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวต่อหนึ่งในราชามารแม้แต่น้อยโบกีลัสก้าวเข้ามาใกล้
“อย่าปล่อยแรงกดดันขนาดนั้นสิ ข้าแค่มีเรื่องจะถามมนุษย์คนนี้สักสองสามข้อคงจะไม่รังเกียจใช่หรือไม่ ที่จะให้ข้าได้คุยกับมันก่อนที่มันจะสูญสิ้น”
เซลิสไม่เอ่ยปากตอบ เขาค่อยๆ ลดดาบหมื่นอัสนีลงช้าๆ พลางถอยฉากออกมาหนึ่งก้าว เป็นการส่งสัญญาณว่าเขาจะยอมถอยให้ชั่วคราวตามคำขอ ท่ามกลางเศษซากอารยธรรมที่เพิ่งถูกลบหายไปจากแผนที่ด้วยพลังสายฟ้าอันบ้าคลั่ง
ราชาวิถีมาร โบกีลัส ก้าวเท้าอย่างใจเย็นเข้าไปหาผู้กล้ากราแฮมที่บัดนี้ไร้ซึ่งกองทัพเคียงกายรังสีคุกคามของราชามารแผ่ซ่านจนมวลอากาศรอบตัวกราแฮม เริ่มบิดเบี้ยว โบกีลัสก้มมองผู้กล้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความดูแคลน
โบกีลัสถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความกดดัน
“สภาพดูไม่ได้เลยนะผู้กล้าเอ๋ย...ไหนบอกข้าซิ พรรคพวกที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของเจ้านั้นซ่อนหัวอยู่ที่ไหนกัน?”
กราแฮมที่ร่างกายสะบักสะบอมเงยหน้าขึ้น สบตาคู่นั้นอย่างไละ
“...ข้าไม่รู้...”
โบกีลัส ไม่แสดงท่าทีโกรธเคือง เขากลับแสยะยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวอันคมกริบ
"งั้นหรือ? ช่างเป็นคำตอบที่กล้าหาญเสียจริง แต่เจ้าคงจะลืมไปว่าในวังของข้ายังมี 'แขก' ที่หน้าตาคุ้นเคยกับเจ้าเหลืออยู่อีกไม่น้อย หากเจ้ายังเลือกที่จะปิดปากเงียบ ข้าก็คงไม่มีทางเลือกนอกจากจะสั่งสังหารพรรคพวกของเจ้าที่ถูกขังอยู่ที่นั่นทิ้งเสียให้หมดเริ่มจากคนที่เจ้าห่วงที่สุดเป็นไง?"
คำขู่นั้นดั่งสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจ กราแฮมชะงักไปชั่วครู่ แววตาที่เคยแข็งกร้าวสั่นคลอนด้วยความกังวลถึงชีวิตพรรคพวกที่ตกอยู่ในมือของจอมมารผู้เจ้าเล่ห์ สุดท้ายเขาก็ไม่อาจทนรับภาระนั้นได้เพียงลำพัง
“โถ่เว้ย!”
กราแฮมเอ่ยเสียงแผ่ว โบกีลัส หัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะ
“ยอมง่ายๆ แบบนี้สิถึงจะคุยกันรู้เรื่อง งั้นเรามาเริ่มทำข้อตกลงกันเลยดีกว่า”
วงเวทย์ทรงกลมขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นตรงกลางระหว่างทั้งสอง อักขระโบราณนับพันตัววิ่งวนไปรอบขอบวงเวทย์อย่างรวดเร็ว โบกีลัสวาดนิ้วกลางอากาศเพื่อร่ายเวทย์ผูกมัดดวงวิญญาณ
‘เซกต์(พันธสัญญา)’
กราแฮมไม่มีทางเลือก เขาจำใจร่ายเวทย์ตอบรับ
‘เซกต์(พันธสัญญา)’
เพื่อยืนยันความสัตย์จริง พลางเอ่ยปากบอกที่ซ่อนสุดท้าย
“พรรคพวกที่เหลืออยู่... ทั้งหมดกบดานอยู่ที่หมู่บ้านเซวรอน”
เมื่อได้ข้อมูลที่ต้องการ โบกีลัสก็แสร้งทำเป็นเห็นอกเห็นใจ เขาใช้สายตาเจ้าเล่ห์มองไปที่เซลิสที่ยืนคุมเชิงอยู่ไม่ไกล
ก่อนจะกระซิบกับกราแฮมด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะช่วยพาหลบหนีจากสถานการณ์ตึงเครียดนี้ แต่ทว่าความเงียบสงบกลับถูกทำลายลงในพริบตา
“สนทนากันเสร็จเรียบร้อยแล้วหรือยัง?”
เสียงของเซลิส โววดีโกส ดังขึ้นพร้อมกับการก้าวเท้าเข้าหาหนึ่งก้าว แรงกดดันมหาศาลทำให้พื้นดินรอบข้างแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เขาไม่รอฟังคำตอบ
แต่กลับตวัด ดาบหมื่นอัสนี เกาด์เกย์มอน เข้า
ใส่ทั้งคู่อย่างไร้ปรานี โบกีลัสที่ไหวตัวทันคำรามออกมาด้วยความโกรธ เขาเร่งพลังเวทย์เพลิงสร้างมือปีศาจขนาดใหญ่ขึ้นมารับใบดาบสายฟ้านั้นไว้ได้ทันควัน!
“บอกว่าไม่ให้ทำยังไงเล่า! ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง!”
ราชาวิถีมารตวาดใส่ทว่า รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นที่มุมปากของเซลิส
“ก็น่าจะเป็นเช่นนั้น”
เซลิสออกแรงกระชากดาบหมื่นอัสนี เกาด์เกย์มอน กลับมาด้วยพละกำลังที่เหนือชั้น ก่อนจะหมุนตัวเหวี่ยงดาบเป็นวงกลมด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองไม่ทัน
ประกายสายฟ้าสีม่วงตัดผ่านอากาศจนเกิดเสียงฉีกขาด แขนขวาของโบกีลัสที่เพิ่งใช้รับดาบเมื่อครู่พุ่งกระเด็นหลุดออกจากบ่า เลือดสีเข้มสาดกระจายไปทั่วบริเวณ
"อ๊ากกกกก!!!”
ราชาวิถีมารร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดที่คาดไม่ถึงแต่ความอำมหิตของอัศวินไร้นามยังไม่จบลงเพียงเท่านี้ ในขณะที่โบกีลัสกำลังเสียหลัก
เซลิสตวัด ดาบหมื่นอัสนี อีกครั้งอย่างต่อเนื่อง คราวนี้เป้าหมายคือคอของคนที่เป็นต้นเหตุของบทสนทนาที่เขารำคาญใจ เกาด์เกย์มอน ตัดผ่านลำคอของ ผู้กล้า กราแฮมอย่างแม่นยำ
ศีรษะของผู้กล้ากระเด็นหลุดจากบ่าไปพร้อมกับแววตาที่ยังไม่ทันได้ตระหนักถึงความตาย
“ยะ...หยุด...”
โบกีลัสพยายามจะเอ่ยห้าม แต่ยังไม่ทันสิ้นเสียง เซลิสก็สะบัดดาบที่อาบไปด้วยสายฟ้าม่วงอีกครั้ง รัศมีทำลายล้างระเบิดออกจนร่างของโบกีลัสแหลกสลายกลายเป็นละอองธุลีหายไปในทันที ทว่าพลังระดับราชามารยังไม่ดับสูญง่ายดายเพียงนั้น
"นั่นสินะ...ยังไงพวกมนุษย์ก็ต้องพินาศย่อยยับอยู่ดีนั่นแหละนะ”
ท่ามกลางความว่างเปล่า กลุ่มก้อนพลังงานสีแดงเพลิงเริ่มก่อตัวขึ้นใหม่ มันไม่ใช่รูปกายมนุษย์อีกต่อไป แต่เป็นเปลวเพลิงทรงกลมที่โชติช่วงอยู่กลางอากาศ
โบกีลัสในร่างจิตวิญญาณแห่งไฟกล่าวทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความยำเกรงและรังเกียจ
“ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะปราศจากความละโมบได้ถึงเพียงนี้ อีกทั้งยังสร้างความย่อยยับในทุกๆที่ที่เจ้าไปถึงไม่มีมารเผ่าใดที่จะมีความคลุ้มคลั่งเท่าเจ้าอีกแล้วมันก็สมแล้วแหละนะที่เจ้าน่ะเป็นคนสุดท้ายของ วอลดีโกด ที่ถูกกำหนดมาให้ เสื่อมสลาย แม้แต่จิตใจของเจ้าเองก็คงจะ สูญสลายไป เนิ่นนานจนกลายเป็นเพียงวิญญาณไปแล้วสินะ”
หลังจากทิ้งคำพูดปริศนานั้นไว้ ทั้งกองทัพมารของโบกีลัสที่เหลืออยู่และกองทัพมนุษย์ที่ไร้ผู้นำต่างก็พากันถอนกำลังกลับไปอย่างรวดเร็ว
ทิ้งไว้เพียงสมรภูมิที่รกร้างและคำสาปแช่งที่ดังก้องอยู่ในสายลม
“สมแล้วที่เป็นคนสุดท้ายของ วอลดีโกด ที่ถูกกำหนดมาให้เสื่อมสลาย”
ความหมายของคำนั้นยังคงเป็นความลับที่ซ่อนอยู่ในเงาของอัศวินไร้นามผู้เดินจากไปอย่างโดดเดี่ยว
อัศวินไร้นาม และมี ปริศนา
