Kafli 5
Í millitíðinni birtist barn meðal kvenkyns bekkjarfélaga sem kallaði Ryosaku með viðurnefninu "Píningstrákur".
Og ūessi áhrifamikli gælunafn hefur fest sig í sessi.
Ég er viss um ađ ūađ sé vegna ūess ađ hann ūarf ađ fara oft á klķsettiđ á tímabili.
Auđvitađ kallađi enginn hann svona en hann kynntist Ryosaku í gegnum nemanda.
... Hr. Takada, ūú kallast "Píningstrákur".
Sá sem kenndi honum þetta var drengur sem hét Sigeharu Oyama, ári yngri en hann.
Oyama vissi af kennaranum sínum ađ Ryosaku notađi oft klķsettiđ.
Oyama-strákurinn var líka með vandræđasjúkdóma vegna þvaglátar.
Frá unga aldri hafði hann tilhneigingu til að pissa.
Oyama átti ekki óeðlilega mikinn fjölda tíma eins og Ryosaku, en vegna þess að hann var fæddur veikur í vöðvum blöðruháls og þvagfærum, jafnvel þótt hann hefði þörf til að þvagfæra sig, gat hann ekki náð því í tíma að fara á klósettið. Það var vandamál að hann myndi gera það.
Og rétt eins og Ryosaku fékk sérstakt sæti í aftasta horni bekkjarins, hafði Oyama einnig sérstakt sæti í sínum eigin bekk.
Kennari Oyama sagđi honum ađ eldri nemandi eins og ūú væri áhyggjufullur um ađ pissa svo hann ūyrfti ekki ađ hafa áhyggjur af ūví.
Ryosaku þakkaði þessum "félaga" innilega fyrir að gefa honum dýrmætar upplýsingar.
Líkt og Ryosaku var Oyama einmanalegur í bekknum, og það var sameiginlegur nefndari að hann átti ekki einu einasta vini, en þetta leiddi ekki til dýpri tengsla milli þeirra tveggja.
Oyama eyddi mestum hluta frístundar síns einn í horni skólagarðsins og sólaði sig í sólinni.
Eins og gamall mađur...
Skömmu síðar fór hann líka í bókasafn Ryosaku.
Ūegar ūau tvennt horfđu á hvort annađ, báđum ūeir beygja sig lítillega... ūannig tengsl áttu ūau.
Hvorki Ryosaku né Oyama sátu við sama borð, hvað þá við hliðina á hvor öðrum.
Þótt þau viðurkenndu hver aðra og virtu hver aðra, voru þau varkár um að hætta sér ekki inn í "heim" hinnar.
