บทนำ ~ ราชสีห์แห่งการทำลายล้าง ~
รถไฟจอมมาร เวอร์เท็กซ์ เฟลมเลมด์ ค่อยๆ ลดความเร็วลง เสียงโลหะเสียดสีกับพลังเวทดังครางต่ำราวกับสัตว์อสูรยักษ์ที่กำลังหายใจ
โลกกระสุนมนตรา เบื้องหน้ามิใช่เพียงดาวธรรมดา หากแต่เป็นพื้นพิภพที่เต็มไปด้วยวงเวทซ้อนทับกันนับไม่ถ้วน ราวกับพื้นผิว
ของมันถูกสร้างจากกระสุนเวทมนตร์ที่หยุดนิ่งอยู่กลางการระเบิด ทุกย่างก้าวมีแรงสั่นสะเทือนแผ่วเบาเหมือนโลกทั้งใบกำลังหายใจ ทันทีที่ประตูรถไฟเปิดออก อากาศร้อนระอุแฝงกลิ่นไหม้จางๆ ก็ไหลทะลักเข้ามา
อานอสก้าวลงจากรถไฟอย่างไม่รีบร้อน สายตาสีแดงเข้มของเขามองตรงไปยังหญิงสาวปริศนาที่กำลังเดินเข้ามา นางไม่ได้เร่งฝีเท้า
แต่ทุกก้าวกลับกดทับบรรยากาศให้หนักอึ้ง ดวงตาของนาง…ไม่ใช่แค่คมกริบ แต่มันเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังจับจ้องเหยื่อ
“เจ้าคือใคร”
อานอสเอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงไม่แฝงอารมณ์แม้แต่น้อย หญิงสาวไม่ตอบ นางยกปืนใหญ่ขึ้นอย่างช้าๆ รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นบนใบหน้า ราวกับกำลังทดสอบบางสิ่ง
“งั้นเหรอ…เลือกจะใช้กำลังสินะ”
ในเสี้ยววินาทีถัดมา พื้นโลกเบื้องหลังนางแยกออกเป็นวงเวทซ้อนหลายชั้น แรงดันมหาศาลบีบอัดรวมกันที่ปลายกระบอกปืน
‘จีโอ เกรซ(ปืนใหญ่มหาบรรลัยกัลป์)’
เสียงคำร่ายเบา แต่แรงสะท้อนกลับรุนแรง เปลวเพลิงทรงกลมสีแดงฉานระเบิดออกมาเป็นฝูงกระสุนเวท พุ่งตรงเข้าหาอานอสราวกับพายุอุกกาบาต
อานอสยืนเฉยเพียงครู่เดียว ก่อนจะยกมือขึ้นเล็กน้อย
‘จีโอ เกรซ(ปืนใหญ่บรรลัยกัลป์)’
ดวงอาทิตย์สีดำทะมึนปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขา ทีละดวง…สองดวง…สิบดวง…ก่อนจะเพิ่มจำนวนอย่างรวดเร็ว เปลวเพลิงสีดำพุ่งสวนกลับอย่างแม่นยำ
เสียงปะทะดังสนั่น ราวกับโลกทั้งใบถูกฉีกออก คลื่นแรงกระแทกแผ่กระจายออกไป ทำให้พื้นโลกกระสุนมนตราแตกเป็นเสี่ยงๆ แล้วฟื้นตัวกลับในทันที
หญิงสาวหรี่ตาเล็กน้อย
“เวทย์ระดับนั่น มันระดับต่ำกว่าของฉันแต่พลังต่างกัน”
อานอสไม่ตอบ เขาก้าวไปข้างหน้าเพียงก้าวเดียว แต่ระยะห่างระหว่างทั้งคู่หายไปกว่าครึ่ง อานอส ยื่นมือออกไปข้างหน้า
“จงมา เวนุซโดโนอา”
เงาสีดำจำนวนมหาศาลไหลออกมาจากพื้นราวกับของเหลว พวกมันรวมตัวกัน บิดเบี้ยว ก่อนจะก่อตัวเป็นดาบยาวที่ดูเหมือนไม่มีตัวตนจริง
ทันทีที่ดาบปรากฏ อากาศรอบข้างก็เริ่มผิดเพี้ยน ราวกับเหตุและผลถูกลบออกไปจากโลก
หญิงสาวยิ้มกว้างขึ้น
“น่าสนใจ”
ดวงตาของนางส่องแสงวาบ พื้นใต้เท้าก็เริ่มเคลื่อนไหว เงาสีดำผุดขึ้นเช่นเดียวกัน ก่อนจะรวมตัวเป็นดาบที่เหมือนกันทุกประการ
อานอสเอ่ยเบาๆ
“เนตรมารแห่งการเลียนแบบ…สินะ”
ทั้งสองพุ่งเข้าหากันในเวลาเดียวกัน
เสียงโลหะที่ไม่มีตัวตนปะทะกันดังสะท้อน ราวกับความจริงกำลังแตกสลาย ทุกการฟาดฟันไม่ได้แค่ตัดอากาศ แต่กำลังลบกฎของโลกออกทีละส่วน
หญิงสาวหมุนตัวหลบการฟันหนึ่งอย่างเฉียดฉิว แต่ในวินาทีถัดมา เลือดก็พุ่งออกจากไหล่ของนาง นางชะงัก
“อะไร…?”
อานอสยกดาบขึ้นอีกครั้ง สีหน้าไม่เปลี่ยน
“คิดหรือว่าเพียงแค่เจ้าเอี้ยวตัวหลบแล้ว เจ้าจะหลีกเลี่ยงผลลัพธ์ที่จะถูกโจมตีได้”
เขาก้าวเข้าไปอีกครั้ง แรงกดดันมหาศาลแผ่ออก
“เมื่ออยู่ต่อหน้าดาบนี้ เหตุและผลไม่มีความหมาย การหลบของเจ้า…ไม่เคยเกิดขึ้นตั้งแต่ต้น”
หญิงสาวกัดฟัน ก่อนจะสวนกลับด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นหลายเท่า ดาบทั้งสองฟาดฟันกันอย่างต่อเนื่อง เสียงปะทะดังถี่จนเหมือนสายฟ้าฟาดไม่หยุด
พื้นโลกแตกกระจายเป็นวงกว้าง ทุกการเคลื่อนไหวทิ้งรอยแยกในอากาศ
ทันใดนั้น อานอสหายไปจากตำแหน่งเดิม
“ช้าไป”
เสียงของเขาดังขึ้นด้านหลัง
เวนุซโดโนอาทะลุผ่านหน้าอกของหญิงสาวอย่างง่ายดาย ไม่มีแรงต้าน ไม่มีการป้องกัน นางเบิกตากว้าง เลือดสีเข้มไหลออกจากปาก
“เป็นไปไม่ได้…ข้าเลียนแบบ…สมบูรณ์แบบ…”
อานอสก้มลงเล็กน้อย กระซิบข้างหู
“เจ้าลอกเลียนดาบได้ก็จริง แต่สิ่งที่เจ้าลอก…คือดาบที่มีขีดจำกัด”
เขาบิดดาบเล็กน้อย ความเสียหายแผ่กระจายลึกเข้าไปถึงระดับรากเหง้า
“เวนุซโดโนอาของข้า…ข้าเป็นผู้กำหนดมัน”
พลังเวทมหาศาลไหลทะลักเข้าสู่ดาบ เงาสีดำขยายตัวราวกับจะกลืนกินโลกทั้งใบ
“ข้าสามารถทำให้มันลบล้างได้มากกว่าตรรกะ…แม้แต่เหตุผลของการคงอยู่”
หญิงสาวตัวสั่น ร่างกายเริ่มแตกสลายเป็นอนุภาคเวทแต่ทันใดนั้น ดวงตาของนางก็เปล่งแสงอีกครั้ง
“ยัง…ไม่จบ…”
ร่างของนางบิดเบี้ยว ก่อนจะสลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงละอองแสงที่ค่อยๆ จางหาย อานอส ถอนดาบออกอย่างช้าๆ เงาสีดำสลายกลับลงพื้น
เขามองไปยังจุดที่นางหายไป สายตาเรียบนิ่ง
“หนีไปได้งั้นหรือ…”
ลมร้อนพัดผ่าน เศษซากของการต่อสู้ค่อยๆ ฟื้นคืนสภาพราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นที่มุมปากของอานอส
“น่าสนใจ…เจ้าคนนั้น”
เบื้องหลังเขา รถไฟจอมมารยังคงส่งเสียงคำรามต่ำ ราวกับรอคำสั่งต่อไป
และในโลกกระสุนมนตราแห่งนี้ การต่อสู้ที่แท้จริง…เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น
จีโอ กราเซ่!!!!!
