Fina ĉapitro
Iĝis malfrue, sed mi ne sentis emon eliri.
Mia patrino trovis min en la korto kaj flustris: "Ĝi devas esti hodiaŭ. Venu, iru!"
Do mi iris eksteren kaj demandis, kie estas Emile.
Li eliris kaj tuj diris, ke iu detruis la Sloe Emperor Moth.
Kaj li diris, ke li ne scias ĉu malbonulo aŭ kato estis la kaŭzo.
Mi petis vidi la papilion.
Ni iris supren.
Li ekbruligis kandelon.
Mi vidis la ruinigitan papilion kuŝantan sur la ekspozicia tabulo.
Mi povis vidi signojn, ke Emile provis ripari ĝin.
La rompitaj flugiloj estis zorge disigitaj kaj metitaj sur malsekan paperon.
Sed ne estis rimedo por ripari ĝin.
Ankaŭ la antenoj mankis.
Mi do diris al li, ke mi faris tion, kaj mi provis klarigi, rakonti la detalojn.
Emile ne koleriĝis aŭ kriis al mi, sed nur klakis sian langon mallaŭte, fikse rigardis min dum momento, kaj poste diris: "Mi vidas, mi vidas, do tio estas ĝuste la speco de ulo, kiu vi estas".
Mi diris al li, ke mi volas doni al li ĉiujn miajn ludilojn.
Li daŭre kondutis malvarme kaj rigardis min kun malestimo, do mi proponis doni al li mian tutan papilikolekton.
Sed li diris: "Tio ja ne eblas. Ne por mi. Mi jam konas vian kolekton. Plie, hodiaŭ mi denove vidis, kiel vi kutime traktas ilin".
En tiu momento, mi preskaŭ saltis sur lian gorĝon.
Mi povis fari nenion.
Mi estis elektita kiel fiulo, kaj Emile staris antaŭ mi, malvarme kaj juste, kvazaŭ li reprezentus la leĝojn de la mondo, rigardante min de supre.
Li eĉ ne malbenis min.
Ŝi nur rigardis min, malestimis min.
Estis tiam kaj tie, ke mi komprenis, ke ne eblas pliboniĝi pri tio, kio estis farita.
Mi foriris.
Mi ĝojis, ke mia patrino ne provis profundiĝi en la aferon, nur kisis min kaj lasis min sola.
Oni diris al mi, ke mi enlitiĝu.
Jam estis pli malfrue ol kutime por mi dormi.
Sed antaŭ ol enlitiĝi, mi kviete iris en la manĝoĉambron kaj prenis grandan, brunan kartoneton, metis ĝin sur mian liton, kaj malfermis ĝin en la mallumo.
Mi tiam elprenis la papiliojn unu post la alia kaj dispecigis ilin inter miaj fingroj.
