Ĉapitro 5
Mi delikate eltiris la pinglon.
La papilio estis jam seka, do ĝi tenis sian formon.
Mi metis ĝin en la palmon de mia mano kaj portis ĝin el la ĉambro de Emile.
En tiu momento, mi sentis nenion krom granda sento de kontentiĝo.
Kaŝante la papilion en mia dekstra mano, mi malsupreniris la ŝtuparon.
Tiam tio okazis.
Mi aŭdis iun supreniri la ŝtuparon de malsupre.
En tiu momento, mia konscienco vekiĝis.
Mi subite konsciis, ke mi ŝtelis, ke mi estas abomena persono.
Samtempe min superfortis terura timo, ke mia ŝtelo estos malkovrita, kaj mi instinkte ŝovis la manon, kiu kaŝis la ŝtelitan papilion, en la poŝon de mia jako.
Mi daŭre marŝis malrapide, tremanta pro la malvarma sento, ke mi faris ion tiel aŭdacan kaj hontindan.
Post kiam mi nervoze preterpasis la ĉambristinon, kiam ŝi supreniris, mi haltis ĉe la enirejo de la domo, mia koro batis forte, mia frunto ŝvitis, nervoza kaj terurita de mi mem.
Mi tuj ekkomprenis, ke mi ne devintus teni la papilion, ke mi devus redoni ĝin kaj, se eble, agi kvazaŭ nenio okazis.
Terurite pro la ebleco renkonti iun kaj esti malkovrita, mi rapide revenis, supreniris la ŝtuparon kaj post minuto staris denove en la ĉambro de Emil.
Mi etendis la manon en mian poŝon kaj metis la papilion sur la skribotablon.
Antaŭ ol mi eĉ povis bone rigardi ĝin, mi sciis, kia misfortuno okazis.
Kaj mi preskaŭ ploris.
La "Sloe Emperor Moth" estis dispremita.
Unu el ĝiaj antaŭaj flugiloj kaj unu el ĝiaj antenoj mankis.
Mi zorgeme provis eltiri la ŝiritan flugilon el mia poŝo, sed ĝi estis en pecoj kaj neniu provo ripari ĝin estis ekster la demando.
Pli ol la sento, ke mi ŝtelis, tio, kio turmentis min, estis la vido de la bela, rara papilio, kiun mi dispremis.
Mi vidis la delikate brunan polvon de ĝia flugilo algluiĝi al miaj fingroj.
Mi ankaŭ vidis la disŝutitajn flugilojn kuŝantajn tie.
Mi volonte rezignus ĉiujn miajn havaĵojn kaj plezurojn, se mi povus restarigi ĝin al ĝia origina stato.
Malĝoje, mi revenis hejmen kaj sidis en nia malgranda ĝardeno ĝis vespere, kiam mi fine kolektis la kuraĝon rakonti ĉion al mia patrino.
Mia patrino estis ŝokita kaj malĝoja, sed ŝi ŝajne sentis, ke mia konfeso estos por mi pli dolora ol iu ajn puno, kiun mi devintus elteni.
"Vi devas iri al Emile", diris mia patrino firme.
Kaj vi devas diri tion mem. Ne ekzistas alia maniero. Vi devas oferi ion de li, kaj peti pardonon. "
Se tio estus iu el miaj amikoj, ne tiu modelknabo, mi estus preta fari tion tuj.
Mi antaŭsentis klare, ke li ne komprenos, kion mi diras, kaj verŝajne tute ne kredos min.
