Ĉapitro 4
Kiam mi aŭdis, ke Emile havas tiun misteran papilion, mi ekstaziĝis kaj ne povis atendi la momenton, kiam mi povos vidi ĝin.
Tuj kiam mi povis eliri post la tagmanĝo, mi transiris la korton kaj supreniris al la kvara etaĝo de la najbara domo.
Tie la filo de la instruisto havis sian propran ĉambron, kvankam malgrandan.
Mi ne povas diri al vi, kiel envia mi estis pri tio.
Survoje mi renkontis neniun.
Kiam mi atingis la kvaran etaĝon, mi frapis sur la pordon, sed ne estis respondo.
Emile ne estis tie.
Mi turnis la pordmanikon kaj trovis ĝin malfermita.
Mi eniris, esperante almenaŭ vidi la papilion.
Mi tuj prenis la du grandajn skatolojn, kie Emile konservis sian kolekton.
Mi ne povis trovi ĝin en ambaŭ skatoloj, sed okazis al mi, ke la papilio eble ankoraŭ estas sur la montrotabulo.
Kaj kompreneble, jen ĝi estas.
La brunaj veluraj flugiloj de la Sloe Emperor Moth estis etenditaj trans paperstrioj, tenante ĝin en loko sur ekspozicia tabulo.
Mi kuŝigis min super ĝi kaj ekzamenis de proksime ĉiun detalon: ĝiajn harplenajn ruĝbrunajn antenojn, la elegantajn, senfine subtile kolorajn flugilrandojn, kaj la bonajn, lanajn harojn sur la internaj randoj de ĝiaj malsupraj flugiloj.
Bedaŭrinde mi ne povis vidi la famajn lokojn.
Ili estis kaŝitaj sub la strio.
Mia koro batante, mi rezistis la tenton forigi la paperon kaj anstataŭe forigis la kudrilon.
Tiam la kvar grandaj, misteraj makuloj rigardis malantaŭen al mi, multe pli belaj kaj grandiozaj ol en la ilustraĵo.
Mi sentis nerefuteblan deziron posedi tiun trezoron, kaj la unuan fojon en mia vivo mi ŝtelis.
