Ĉapitro 2
Miaj gepatroj ne aĉetis por mi iun elstaran ekipaĵon, tial mi devis konservi mian kolekton en malnovaj, frotitaj kartonaj skatoloj.
Mi metis rondajn korkojn el botelokovriloj sube kaj fiksis ilin per pingloj.
En la kadukaj muroj de tiuj skatoloj, mi kaŝis miajn trezorojn.
Komence mi ĝojis kaj ofte montris mian kolekton al miaj kunuloj, sed ĉiuj aliaj havis lignajn skatolojn kun vitraj kovriloj, vivariojn kovritajn per verda gazo kaj aliajn luksaĵojn, do mi ne povis fanfaroni pri mia rudimenta ekipaĵo.
Fakte, mi kutimis teni sekretajn iujn ajn gravajn, diskonigindajn trovojn aŭ kaptaĵojn, montrante ilin nur al miaj pli junaj fratinoj.
Foje mi kaptis bluan purpuran belberon, kiu estis tre malofta inter ni.
Malstreĉinte kaj lasinte seki ĝin, mi estis tiom fiera, ke mi sentis, ke mi almenaŭ devas montri ĝin al la najbaro.
La knabo estis la filo de la instruisto, kiu loĝis trans la korto.
Tiu knabo havis la malvirton de senmakulaco.
Tio estis kvalito du aŭ tri fojojn pli timiga por infano.
Lia kolekto estis malgranda kaj malabunda, sed ĝia pureco kaj preciza prizorgo faris ĝin kvazaŭ juvelo.
Li ankaŭ havis la maloftan kapablon ripari difektitajn aŭ rompitajn papiliojn per gluo.
Ĉiuokaze, li estis modela knabo en ĉiu rilato.
Pro tio mi ĵaluzis, admiris kaj tamen malamis lin.
Mi montris al la knabo purpuran belberon.
Li taksis ĝin kun sperta kapablo, agnoskante ĝian maloftecon kaj taksante ĝian kontantan valoron je proksimume 20 pfennigs.
Sed li ankaŭ rimarkis, ke la flugiloj ne estis sufiĉe larĝaj kaj ke la dekstra ventriklo estis malĝusta kaj la maldekstra ventriklo estis longega. Li ankaŭ rimarkis, ke estis grava difekto en la flugilo: ĝi ne havis du piedojn.
Mi ne pensis, ke la difektoj estas tiel gravaj, sed la severa kritikisto multe difektis mian ĝojon de mia kaptaĵo.
Tial mi neniam plu montris al li mian kaptaĵon.
