Ĉapitro 1
Mi komencis kolekti papiliojn, kiam mi estis ok aŭ naŭjara.
Komence mi ne estis aparte entuziasma; mi faris ĝin nur ĉar ĝi estis la tendenco.
Sed en la dua somero, ĉirkaŭ dekjara, mi tute enamiĝis al la ludo, kaj mi tiom absorbiĝis en ĝi ke mi forgesis ĉion alian, kaj ofte miaj amikoj pensis ke ili devigos min ĉesi.
Kiam mi eliris por kolekti papiliojn, mi neniam aŭdis la sonorilon de la turhorloĝo, eĉ en la lerneja tempo aŭ tagmanĝa tempo.
Dum ferioj mi ofte metis pecon da pano en mian sakon kaj kuris ĉirkaŭe de frua mateno ĝis malfrua nokto, eĉ ne revenante hejmen por vespermanĝo.
Eĉ nun, kiam mi vidas belan papilion, mi kelkfoje sentas tiun pasion en miaj vejnoj.
En tiaj momentoj, mi estas superfortita momenteton de tiu nedeskribebla, avida, rava sento, kiun nur infano povas senti.
Ĝi estis la sama sento, kiun mi havis, kiam mi unuafoje eniris la Malnovan Mondon kiel knabo.
Kaj en tiuj momentoj, mi tuj memoras la multajn momentojn el mia infanaĝo.
Sumantaj posttagmezoj en la seka, forte odoranta dezerto, malvarmetaj matenoj en la ĝardeno, vesperoj ĉe la rando de mistera arbaro, mi atendis kun mia reto kiel trezor-serĉanto.
Kaj kiam mi trovis belan papilion, mi ne pripensis, ĉu ĝi estas rara aŭ rara.
Kiam mi ekvidis papilion, kiu ripozis sur sunplena floro, ĝiaj buntaj flugiloj moviĝantaj supren kaj malsupren kun ĉiu enspiro, mi preskaŭ sufokiĝis pro ĝojo, kiam mi kaptis ĝin, kaj dum mi pli kaj pli proksimiĝis, ĉiu el la brilaj koloraj punktoj de la papilio, ĉiu el la travideblaj vejnoj sur ĝiaj flugiloj, ĉiu el la bonaj, brunaj haroj sur ĝiaj antenoj, la streĉiteco kaj ĝojo, kiujn mi sentis, estis senekzemplaj.
Neniam mi sentis tiun miksaĵon de subtila ĝojo kaj intensa deziro tiel ofte post tio.
