Prologo
Mia gasto ĵus revenis de vespera promenado kaj sidis apud mi en mia laborĉambro.
La taglumo malheliĝis.
Malantaŭ la fenestro estis malhela lago, kies bordojn akre antaŭenmarŝis montetaj ĝardenoj.
Mia plej juna filo ĵus diris bonan nokton al ni, kaj ni parolis pri niaj respektivaj infanoj kaj infanaĝaj memoroj.
"Ekde kiam mi havis infanojn, multaj el miaj infanaj kutimoj kaj ŝatokupoj revenis al mi. Fakte, pasintjare mi denove komencis kolekti papiliojn. Ĉu vi volas ke mi montru al vi?" Mi diris.
Li petis vidi ilin, do mi iris preni la malpezajn kartonajn skatolojn, kiuj enhavis mian kolekton.
Nur kiam mi malfermis la unuan skatolon, mi rimarkis, ke jam estas tute mallume, do mi prenis lampon kaj ekbruligis alumeton.
En momento, la ekstera vidpunkto estis plonĝita en mallumon, kaj la fenestro estis plenigita per la malklara blua de la nokto.
Mia papilio brile brilis en la hela lumo de la lampo el sia skatolo.
Ni klinis nin super ĝi, admirante ĝian belan formon kaj riĉan, brilan koloron, kaj diris ĝian nomon.
"Ĉi tio estas Catocala xarippe, ĝia scienca nomo estas Catocala fulminea. Ĝi estas tre malofta ĉi tie", mi diris.
Mia amiko singarde forprenis unu el la papilioj, kiu ankoraŭ estis fiksita al la pinglo, el la skatolo kaj rigardis la malsupran flankon de ĝiaj flugiloj.
"Estas strange, nenio rememorigas infanaĝojn pli forte ol vidi papilion. Mi estis avida kolektanto kiel malgranda knabo", li diris.
Poste li remetis la papilion sur sian lokon, fermis la skatolon kaj diris: "Sufiĉas".
Li parolis rapide, kvazaŭ la memoro estus malagrabla.
Post momento, kiam mi formetis la skatolon kaj revenis, li ridetis kaj petis cigaredon.
"Mi ne volas, ke vi ofendiĝu", li diris.
"Mi neniam renkontis vian kolekton de proksime, sed kompreneble mi kolektis ĝin, kiam mi estis infano. Sed bedaŭrinde mi difektis tiujn memorojn. Mi hontas diri tion, sed lasu min diri ion".
Li ekbruligis cigaredon sur la kamentubo de la lampo kaj metis la verdan ĉapon sur la lampon.
Niaj vizaĝoj tiam estis mergitaj en la agrabla malklara lumo.
Li sidis sur la rando de la malfermita fenestro, lia figuro estis preskaŭ nedistingebla de la ekstera mallumo.
Mi fumis cigaron.
Ekstere, ranoj krakadis akre en la malproksimeco, plenigante la mallumon.
Dum tiu tempo, mia amiko rakontis al mi la jenon:
